Strona korzysta z plików cookies w celu realizacji usług i zgodnie z Polityką Plików Cookies.



26.08.2021

Firma Fortinet rozszerzyła...

Firma Fortinet rozszerzyła ofertę o usługę FortiTrust, która dołączyła do innych usług...
26.08.2021

Aplikacje biznesowe

Ready_™ AppStore
26.08.2021

Automatyzacja chmur...

Integracja z Red Hat Ansible
26.08.2021

Backup kodu źródłowego

GitProtect.io dostępny na Github
26.08.2021

Wsparcie pracy hybrydowej

Zdalny SD WAN
26.08.2021

Nowy monitor Philips 498P9Z

Nowy monitor Philips 498P9Z to model wyposażony w 49-calowy, zakrzywiony panel VA o...
26.08.2021

Wytrzymały punkt dostępowy

D-Link DIS-2650AP
26.08.2021

Ekonomiczne dyski

SSD bez DRAM
26.08.2021

Petabajty pojemności

Serwery QNAP

Automatyczna instalacja i zarządzanie Ubuntu

Data publikacji: 14-07-2021 Autor: Maciej Olanicki
FAI dysponuje prostym, lecz...

Po ustaleniu optymalnej ścieżki migracji małej lub średniej firmy na Linuksa przyszedł czas na praktyczne porady dotyczące jej realizacji. W tym artykule skupimy się na trzech obszarach, które będą szczególnie ważne w całym procesie – automatyzacji instalacji systemu na stacjach roboczych i zarządzaniu maszynami w firmowej sieci z poziomu panelu administracyjnego Ubuntu Landscape.

 

Przeniesienie firmowej infrastruktury na nowy system operacyjny to złożony proces, który może znacząco różnić się w zależności od potrzeb organizacji. O ile zatem w przypadku teoretycznych rozważań dotyczących wyboru dystrybucji można było zarysować optymalny scenariusz, o tyle praktyka będzie wymagała wielu indywidualnych wyborów wynikających ze specyfiki konkretnych wdrożeń. Dlatego zamiast konkretnych wytycznych dla całej procedury lepiej skupić się na bardziej uniwersalnych narzędziach, które uczynią cały proces wygodniejszym, a z których skorzystać będzie mógł każdy administrator.

 

> MIGRACJA DANYCH

O ile skupiać się będziemy przede wszystkim na omówieniu narzędzi ułatwiających i automatyzujących migrację i zarządzanie nowym środowiskiem, o tyle nie można zapomnieć o odpowiednich działaniach przygotowawczych. Zadbać należy przede wszystkim o to, aby przenosiny na firmową infrastrukturę nie skończyły się utratą danych. Na szczęście dziś jest to o wiele łatwiejsze niż jeszcze kilka lat temu, kiedy administratorzy musieli troszczyć się o przenoszenie plików pomiędzy różnymi, często niekompatybilnymi systemami plików. Dziś lwia część dystrybucji, oczywiście w tym gronie znajduje się także Ubuntu, jest w pełni kompatybilna z systemami plików wykorzystywanymi w Windowsie, na czele z NTFS. Dzięki temu pliki nie ulegną uszkodzeniu lub będą możliwe do uruchomienia na nowym systemie. Warto rozważyć także spakowanie plików do postaci kompatybilnej zarówno w Windowsie, jak i systemach linuksowych. Mogą to być po prostu archiwa, ale także chronione silną kryptografią wolumeny VeraCrypt, który dostępny jest na obu systemach.

Pozostaje jeszcze kwestia metod samej dystrybucji plików już po instalacji Ubuntu. Najprostsze będzie po prostu połączenie stacji roboczych z dotychczas wykorzystywanymi zasobami sieciowymi, niemniej jeśli organizacja ma w tym zakresie inne polityki bądź z jakichś powodów konieczna jest większa kontrola nad dystrybucją plików, to warto rozważyć np. uruchomienie plikowego serwera SFTP. Można to z łatwością zrobić choćby w popularnej i darmowej FileZilli. W tym celu w menu Plik wybieramy pozycję Menedżer stron, a następnie tworzymy nową stronę. W ogólnych ustawieniach ustawiamy protokół na SFTP i wprowadzamy adres IP maszyny, z której udostępniane będą pliki. Następnie wystarczy wprowadzić login i hasło oraz ustawić typ logowania na Normal, by móc rozpocząć udostępnianie plików. Rzecz jasna wariant uruchomienia nowego serwera SFTP, który służyć będzie wyłącznie migracji danych, to tylko jedna z wielu opcji. Nic nie stoi na przeszkodzie, by do wysyłania plików wykorzystać po prostu samo SSH bądź też skorzystać z rozwiązań firm trzecich. Godne polecenia, zwłaszcza jeśli chcemy synchronizować pliki P2P, są produkty firmy Resilio, np. Resilio Sync.

 

> AUTOMATYZACJA INSTALACJI Z FAI

W przypadku przenosin małego lub średniego przedsiębiorstwa na Ubuntu będziemy chcieli mieć możliwość ręcznego przeprowadzania instalacji i konfiguracji. Na szczęście, podobnie jak to było w przypadku migracji danych, do dyspozycji mamy wiele rozwiązań, które pozwolą zautomatyzować instalacje i przeprowadzić ją jednocześnie na wielu maszynach. Skorzystać można z preseedingu, choć jest to dość archaiczne rozwiązanie. Ponadto dostępne są coraz lepsze integracje Ubuntu z rozwijanym na potrzeby Fedory i Red Hat Enterprise Linux Kickstartem, jednak wciąż są to przedsięwzięcia społecznościowe o ograniczonym zakresie i niedoskonałej stabilności. Dlatego w naszym scenariuszu wykorzystamy rozwijany od wielu lat i dostępny w domyślnych repozytoriach system Fully Automated Install (FAI).

FAI od 16 lat jest rozwijany jako projekt niezależny, niemniej pod względem ogólnej dojrzałości kodu i funkcjonalności stanowi lepszą propozycję niż duża część komercyjnych zamienników. Zwłaszcza że mowa o oprogramowaniu w całości darmowym i z ogólnodostępnym kodem źródłowym. Głównym zastosowaniem FAI jest masowa i pozbawiona konieczności nadzoru instalacja i konfiguracja systemów linuksowych zarówno na metalu, jak i maszynach wirtualnych, a nawet w klastrach czy środowiskach całościowo zwirtualizowanych. Lista kompatybilnych dystrybucji jest ogromna, a sam proces odnajdywania serwera instalacyjnego, z którego pobierane są prekonfiguracje, odbywa się w pełni automatycznie. Na uwagę zasługuje także funkcja klas, dzięki której w firmowym środowisku możemy łączyć maszyny w konkretne grupy (na przykład komputery należące do pracowników różnych działów) i zarządzać na nich instalacją systemu oddzielnie. Twórcy przekonują także, że FAI jest bardziej konfigurowalny i lżejszy niż analogiczne narzędzia rozwijane przez największych producentów linuksowych systemów enterprise (m.in. wspomniany już Red Hat Kickstart czy SUSE AutoYaST).

Cała procedura zautomatyzowanej instalacji przebiega następująco: stacje robocze, na których chcemy zainstalować linuksowy system, łączą się z medium instalacyjnym: może to być zasób sieciowy lub nośnik fizyczny. Następnie na maszynie uruchamiane jest jądro Linux, a za pośrednictwem nfsroot i informacji pobranych z serwera głównego montowany jest rdzenny system plików. Kolejny etap to uruchomienie instalacji zgodnie z przygotowanym wcześniej skryptem, co całkowicie eliminuje konieczność podejmowania jakichkolwiek działań przez administratora. Po wczytaniu skryptu instalacja przebiega całkowicie automatycznie.

 

[...]

 

Dziennikarz, redaktor, bloger. Entuzjasta i popularyzator wolnego oprogramowania. Redaktor prowadzący „IT Professional”.

Pełna treść artykułu jest dostępna w papierowym wydaniu pisma.

.

Transmisje online zapewnia: StreamOnline

All rights reserved © 2019 Presscom / Miesięcznik "IT Professional"